"Op deze manier ga jij nooit duurzaam kunnen re-integreren."
Die zin van mijn leidinggevende ben ik nooit vergeten. Hij sprak hem uit toen ik weer onderuit gleed omdat ik te snel te veel wou doen. Hij raakte me, maar deed me ook beseffen dat hij gelijk had. Ik ging te snel, ik wou teveel.
Ik starte mijn bijberoep als psycholoog net om die reden. Omdat ik weet hoe moeilijk het is om je grenzen te herkennen, te stellen en ze dan ook nog is te bewaken onder druk van jezelf of van anderen. Het is een zoektocht, dat was het voor mij ook. En eerlijk? Dat is het soms nog steeds.
Hoe begon mijn zoektocht?
Ik kreeg na de geboorte van mijn dochter te horen dat ik hartfalen had. De pomp van mijn hart werkte niet meer goed. Later kwam hier nog bij dat ik last heb van vaatspasmen. Mijn bloedvaten trekken spastisch en onwillekeurig samen met als resultaat dat mijn hart soms onvoldoende zuurstof krijgt. Het resultaat: pijn in de borst. Mijn aandoening is chronisch en zeldzaam.
Het was echter niet mijn hart dat me thuis deed blijven. Het was mijn hoofd. Als reactie op mijn hartaandoening ontwikkelde ik een generaliseerde angststoornis, beter bekend als een GAS. Daardoor was ik 9 maanden thuis.
Toen ik terug ging werken, wilde ik stap voor stap opbouwen. Dat was het plan. In de praktijk liep het anders. Ik ging van 50% naar 60%. Daarna naar 70%. Veel te snel. Ik werkte 70%, voelde dat het niet ging en moest terug naar 60%. Even later probeerde ik het opnieuw. En weer ging ik terug naar beneden.
Op en af. Op en af. Een jojo-effect dat me telkens meer energie kostte dan het me opleverde.
Waarom ging ik telkens te snel?
Wil je bewijzen dat je het wel kan? Ben je bang dat je collega's teleurgesteld zijn? Vraag je je af of je job nog wel veilig is als het niet snel genoeg gaat? Het zijn vragen die veel vrouwen zichzelf stellen als ze hervatten.
Voor mij speelden ze allemaal. Ik voelde me schuldig. Ik wilde mijn werkgever en mijn collega's niet teleurstellen. En ik was bang om mijn job te verliezen als ik niet snel genoeg omhoog ging.
Dus ging ik erover. Keer op keer. Tot mijn leidinggevende die ene zin uitsprak.
Wat deed ik daarna anders?
Ik maakte een nieuwe afspraak met mezelf. Ik ga pas een percentage hoger werken als ik me comfortabel voel in het percentage waar ik nu zit. Zo comfortabel dat ik me zelfs een beetje verveel.
Dat klinkt misschien vreemd. Maar die lichte verveling was mijn teken dat er ruimte was. Pas dan zette ik een volgende stap.
Daarnaast keek ik eerlijk naar mijn takenpakket. Welke taken kan ik realistisch uitvoeren in de uren die ik werk? Want je kan niet alle taken blijven doen als je aan een lager percentage werkt.
Ook mijn collega's kregen een helder beeld. Er werd duidelijk uitgelegd welke taken ik opnam en welke niet. Zo wisten zij wat ze van mij konden verwachten. En ik ook.
Wat was het moeilijkste?
Toegeven dat ik weer over mijn grens was gegaan. Dat vond ik het allerzwaarste.
Ik heb er veel over gepraat. Met mijn psycholoog, met mijn vrienden, met mijn partner en met mijn mama. Zij hielpen me om dat schuldgevoel een plaats te geven. Alleen lukte me dat niet. Samen wel.
Hoe gaat het vandaag?
Het merendeel van de tijd lukt het me om mijn grenzen te stellen. Eerlijk gezegd heb ik ook weinig keuze. Ga ik over mijn grens, dan speelt mijn hartaandoening op en krijg ik pijn.
Die pijn is een direct signaal van mijn lichaam: "Steffie, je gaat erover".
Lukt het altijd? Nee. Maar ik herken het nu sneller. En ik stuur sneller bij.
Wat wil ik dat jij onthoudt?
Grenzen stellen is zoeken. Voor iedereen. Niemand doet het perfect. En niemand verwacht dat ook van jou. Grenzen stellen is ook iets unieks. Wat voor mij werkt, hoeft voor jou niet te werken. Jouw grens is jouw grens. Jouw tempo is jouw tempo.
Zit jij nu ook in dat jojo-effect? Wees dan mild voor jezelf. Je bent niet mislukt. Je bent aan het zoeken. En daar begint het.
